3. It's the season of love and understanding

Jaki miałam straszny sen! No mówię wam, tragedia w trzech aktach!

Śniło mi się, że pojechałam z Norami na skoki do Engelbergu, a kiedy mieliśmy wracać, okazało się, że TAKIEGO WAŁA! Bo szanowny pan Forfang postanowił zabawić się w króla – bynajmniej nie przestworzy ani nawet skoczni – i przywdział najpopularniejszą w tym roku koronę, przez co...

Oh, wait!

Czyli, że to wcale nie był sen? Naprawdę utknęłam na Święta w jakimś szwajcarskim lesie z bandą norskich trolli? W dodatku łeb mi nawala po tych wczorajszych lindvikowych trunkach, w których to chyba więcej było malinówki, wiśniówki czy innej ówki niż zwykłego, porządnego wina. Chętnie bym powiedziała, że te stwory-potwory to nawet głupiego grzańca zrobić nie potrafią, ale o dziwo – naprawdę wielkie dziwo zważywszy na autora receptury – całkiem smaczne toto było. Tak, też jestem w szoku!

No i to by było na tyle, jeśli chodzi o pozytywy minionego wieczoru. Chyba was rozczaruję, ale niestety nie odkryłam w sobie jakiejś wielkiej, nieopisanej miłości do Norwegów ani nie pożałowałam, iż do tej pory tak skrzętnie ich unikałam. Nic z tych rzeczy! Może udało nam się przeżyć ten wspólny czas bez większych ofiar w ludziach – mam nadzieję, że łepetyna tego małego blondasa regeneruje się równie szybko, co poddaje alkoholowemu upojeniu - ale wciąż uważam, że ta nacja to zło wcielone i zdecydowanie mi lepiej bez nich. Szkoda tylko, że przez najbliższy tydzień mam raczej marne widoki na to.

Sięgam zatem po telefon i wchodzę na redakcyjnego maila.

Niby mam wolne – nie będę pokazywać palcem dzięki komu – bo w Finlandii, a śmiem nawet twierdzić, że w całym cywilizowanym świecie, raczej mało kogo obchodzi, co taki Forfang czy inny Lindvik zjedzą na wigilijną wieczerzę. Poza tym, ja to zdecydowanie wolę schować się za aparatem i uwieczniać emocje niż tworzyć kretyńskie clickbaity w stylu: 'Johann André Forfang zadławił się ością z wigilijnej ryby. Czy to koniec jego kariery?' albo 'Marius Lindvik złamał ząb na szczęśliwym migdale w świątecznym puddingu. Czy zamiast walki o Złotego Orzełka czeka go dentysta i długa rehabilitacja szczęki?'. Po tysiąckroć: odpukać! Jak się jednak obrało taką ścieżkę życia, to chyba wypada ogarniać, co w tym sporcie piszczy. Nawet jak się jest na durnej kwarantannie. A piszczy całkiem sporo, bo tak się składa, że dziś wieczór Lahti gra jeden z najważniejszych w sezonie meczy hokeja. Na którym oczywiście miałam być: pocykać zdjęcia i zarobić co nieco pieniążków.

Także ten: serdeczne dzięki, Forfang!

Przysięgam, że jak zacznę przymierać głodem, to sprzedam jego foty. Najbardziej kompromitujące, jakie tylko znajdę. Rzekłabym, że najlepiej takie rodem z pisemek dla pań... panów?... ale po pierwsze: takowych na pewno u siebie nie znajdę. Po drugie: mam spore obawy, że ten picuś-glancuś nie tylko przystałby na taką sesję, ale jeszcze zaprosił do współpracy jakiegoś Graneruda. A o ile z przerażeniem, ale nie wątpię, że znaleźliby się jacyś szaleńcy gotowi zapłacić za ten iście paskudny widok, tak ja niestety nie posiadłam jeszcze umiejętności robienia zdjęć z zamkniętymi oczami. Także nie, za żadne skarby świata!

Przeglądam pobieżnie wiadomości. Głównie pytania, czy będę na meczu, od naszych zawodników i kolegów po fachu – eh, żeby tak w skokach niektórzy KOLEDZY PO FACHU interesowali się moją obecnością na konkursach, a jeszcze lepiej na jakimś piwku/kolacji/randce po – ogółem nic ciekawego, ale dociera do mnie, że przecież my ten mecz gramy z jakąś norską drużyną. Ciekawe zatem, czy któryś z mych współtowarzyszy interesuje się tym sportem. Byłoby całkiem miło mieć kompana do darcia japy na telewizor – albo raczej komputer – i przeżywania tych wariatów śmigających na łyżwach za głupim krążkiem. W dodatku Lahti jest zdecydowanym faworytem, więc wiecie...

Mała rzecz a cieszy.

Snow is falling all around me

Children playing having fun

It's the season of love and understanding

Merry Christmas everyone

[Shakin Stevens, Merry Christmas Everyone]

Schodzę na dół i staję jak wryta. Kuchnia lśni, a wolę nie mówić, w jakim stanie zostawiliśmy ją te kilka godzin temu. Rządek czystych naczyń suszy się obok zlewu, a na czyściutkim stole leżą czerwone serwety w bałwanki. W powietrzu unosi się zapach świeżo parzonej kawy i tlącej się gdzieś niedaleko cynamonowej świeczki. Pośród tego wszystkiego, podśpiewując sobie pod nosem lecącą w radiu piosenkę, krząta się trzeci z małolatów, a w dłoniach trzyma wielką tacę kanapek. W dodatku ma na sobie kuchenny fartuszek z Olafem oraz wymownym napisem 'I like warm hugs!'. Zagryzam mocno wargę, bo nie jestem pewna, czy ten obrazek bardziej mnie bawi czy jednak rozczula.

- O! Mam nadzieję, że cię nie obudziłem – rzuca zmieszany i ścisza muzykę. Jakby to teraz mogło jakkolwiek pomóc. - Przepraszam, nie pomyślałem... Chłopaki mają raczej twardy sen. - Ta, słyszałam. Szczególnie o Lindviku, którego z łóżka nie wyrwałaby nawet salwa armatnia nad uchem. Byłabym zatem ostrożna w braniu ich za wzorzec zachowań normalnych ludzi.

- Spokojnie, na górze nic nie słychać – mówię i uśmiecham się o dziwo całkiem szczerze. Wolę nie przyprawiać tej dzieciny o zawał serca, skoro tak ładnie nam sprząta i jeszcze śniadanka robi.

- To super, siadaj. Już ci daję talerz. Musiałem trochę improwizować z tego co nam zostało, więc nie jest to może jakieś wykwintne danie, ale... - Yyy, nie bardzo wiem co powiedzieć. Bo, jakbyście przypadkiem nie zauważyli, ja to raczej przywykłam do wieszania psów na przedstawicielach tego durnego narodu, a tu wyskakuje taki gostek z moim ulubionym bałwanem na piersi i jeszcze się tłumaczy, że jeść daje. Zwariował czy jak? - Kawy czy herbaty? - Próbuję go przekonać, że nie mam dwóch lewych łapek i jeszcze umiem zrobić sobie sama pić, ale prawie obrywam ścierką.

Dziwny człowieczek. Naprawdę bardzo dziwny. Taki jakoś mało norsko-irytujący. W dodatku chyba odrobię starszy niż sądziłam i całkiem...

Stop, Asta! Kurna, stop!

Najlepsze, że ja wciąż nie mam bladego pojęcia, jak on się nazywa, bo szanowny pan fizjo wolał robić jakieś głupie insynuacje, a Lindvik próbował mnie spić, więc nie miałam już sił tego zgooglać. Także no... Umówmy się, że będę nazywać go Olafem. Tak dla podkreślenia, jakże uroczo prezentuje się w tym fartuszku.

Tak więc chwilę później Olaf stawia przede mną wielki kubek gorącej kawy – pominę, że są na nim jakieś zaserduszkowane reniferki – i siada naprzeciwko, a moją uwagę przyciąga niewielki herb Stali na jego bluzie.

Łohoho, zaczyna się robić naprawdę interesująco.

- To mój rodzimy klub – tłumaczy, dostrzegając mój zaciekawiony wzrok. - Mamy sekcję hokeja i chłopaki grają dziś super ważny mecz. Po raz pierwszy od pięćdziesięciu lat doszliśmy do półfinału i chyba mamy całkiem realne szanse na finał... - Polemizowałabym! Tyle że ta duma i radość w jego głosie są tak przesłodkie... Ja pierniczę! Asta, idź ty lepiej sprawdź, czy nie zostawiłaś przypadkiem mózgu w sypialni! - Mamy najlepszego napastnika w lidze...

- A my obrońców – rzucam w końcu, próbując uśmiechnąć się wyzywająco. Chyba nie bardzo mi to wychodzi. To znaczy uśmiech jak najbardziej, ale niekoniecznie wyzywający, bo chłopaczyna jeszcze bardziej się rozpromienia.

- No proszę, mała Pelikanka! - To tak od Pelicans Lahti, w ramach wyjaśnienia. Jednak z tym mała to bym raczej uważała, panie małolacie. – To co, przegrany zmywa jutro naczynia?

Nienawidzę zmywać naczyń, ale raczej byłby obciach się teraz wycofać. Mam więc tylko nadzieje, że moje chłopaki dadzą dziś prawdziwego czadu na tym lodowisku, bo inaczej będę musiała związać Mariusa i Andersa, żeby się przypadkiem nie zbliżali bałaganiarze do kuchni. Ściskam więc wyciągniętą dłoń Olafa na znak zgody.

- Hej, Johann się pyta, czy zamówiliśmy płyn do prania, bo mu się czyste gacie koń... Ups, przepraszam! - Aż podskakuję do góry i nerwowo puszczam dłoń mojego hokejowego ziomka, kiedy w kuchni niespodziewanie materializuje się Lindvik z tym jakże poważnym problemem. Na szczęście na mój widok pąsowieje i robi tak głupią minę, że nawet ja nie mam czasu zastanowić się nad swoim durnym zachowaniem.

Spokojnie, dzieciaku. Nie sprawiłeś, że po raz pierwszy w życiu usłyszałam słowo gacie. Choć niewątpliwie te należące do Forfanga to prawdopodobnie ostatnia rzecz, o jakiejś chcę słyszeć i myśleć przy śniadaniu. Wróć! To coś, o czym nie chcę słyszeć ani myśleć kiedykolwiek.

- Możesz mu napisać, że zamówiliśmy. Taki do tkanin super delikatnych, więc się nie musi martwić, że mu się jego jedwabne majteczki zniszczą – mówię, na co biedny Marius czerwieni się jeszcze bardziej, a Olaf parska śmiechem w swój kubek z kawą.

To będzie ciężki dzień!

***

Wygraliśmy!

Odtańczyłabym teraz jakiś wygibaniec triumfu oraz radości, choć to drugie chyba prędzej z faktu, iż nie będę musiała zmywać tego syfu, który zostawiliśmy w kuchni. Jednak sytuacja wygląda mniej więcej tak, że leżę półżywa z łbem na kolanach Olafa i nogami na Tomie, a jedyne, na co mam siłę, to kilka wesołych klaśnięć w dłonie.

- Nie teraz, kochanie – mruczy pod nosem trenejro, który usnął w fotelu tak w połowie pierwszej tercji. Wymieniamy z chłopakami rozbawione spojrzenia, aż w końcu Sander nie wyrabia i wybucha głośnym śmiechem, całkowicie budząc biedaka. Tak na marginesie, ja naprawdę nie chcę wiedzieć, do czegoż to małżonka pana Vilberga zachęca go poprzez klaskanie. - O, skończyli już? Chyba na moment przysnąłem.

No więc tak właśnie się prezentujemy i to o godzinie – pozwólcie, że spojrzę na zegarek – dwudziestej pierwszej pięćdziesiąt trzy! Co lepsze nie wypiliśmy ani kropelki alkoholu.

Także chyba znacznie ważniejszą informacją od tej, że Lahti Pelicans wywalczyło sobie finał Pucharu Północy w hokeja jest fakt, iż przeżyliśmy ten dzień i to bez żadnych strat w ludziach. A uwierzcie mi, w pewnym momencie nie było to wcale takie oczywiste. Dlatego proszę was, jeśli jeszcze kiedykolwiek odważę się powiedzieć, że Nory nie mają kretyńskich pomysłów, przypomnijcie mi chwilę, w której te stwory-potwory uznały, że bez ubierania choinki Święta się nie liczą.

I zanim znów zostanę nazwana jakąś dąsalską czy tam innym Grinchem – wypraszam sobie, jedyną osobą, która postanowiła ukraść nam Święta jest zakała Forfang – nadmienię może, że choinka była tutaj od samiutkiego początku. Stała sobie w kąciku koło kominka, a właściciele odwalili kawał dobrej roboty przy jej ozdabianiu. Tylko że później pojawiły się takie niewychowane, norskie trolle i wpadły na iście genialny plan! Trzeba biedne drzewko zmaltretować, pościągać z niego wszystko, co tylko się da, a później z powrotem to na nie powkładać. W większości dokładnie w to samo miejsce.

Logika godna Norwegów!

Dodam może jeszcze, że oni byli po treningu, ja po dość długim spacerze, a w kuchni czekało na nas pięć – tak, dobrze czytacie: PIĘĆ! - rodzajów ciast do upieczenia. Bo taką mają tradycję! No fajnie, rozumiem, ale to niech się może skupią na tym co trzeba, a nie pierdoły wymyślają! Szczególnie że to ich ubieranie wyglądało mniej więcej tak, że w pewnym momencie więcej bombek, łańcuchów i świecideł zdobiło Håre oraz Lindvika niż choinkę. Także naprawdę wątpię, czy jutro mogłabym was przywitać słowami, że wszyscy są wciąż cali i zdrowi, gdyby nie pan fizjo, który po prostu wyprowadził mnie z salonu.

Zaczynam sądzić, że jego głównym zadaniem w tej kadrze jest pilnowanie, coby mu nikt tej małolaterii nie pomordował za ich durne pomysły.

W każdym razie w ten sposób znaleźliśmy się w kuchni. Sami! Szkoda tylko, że ten norsko-austriacki przebieraniec nie martwi się równie mocno o własne życie, bo za to: 'no proszę, ten fartuszek jest dłuższy od tego czegoś, co ma udawać twoje spodnie' prawie stracił zęby. Nie wiem, czy powinnam wam prezentować cały przebieg tej rozmowy, bo bynajmniej nie była to dyskusja na jakimkolwiek poziomie, ale już trudno.

- Przepraszam bardzo, coś ci się w moich szortach nie podoba? - Nie wiem, czy zauważyliście, ale ja tak chyba lubię sobie sama podkładać te różne miny, bo oczywiście moje pytanie skończyło się szerokim i bezczelnym uśmieszkiem pana matoła.

- Wręcz przeciwnie. - DEBIL! - Po prostu się martwię, żeby ci za bardzo tyłek nie zmarzł i żebyś się nam nie przeziębiła. - Aha, spadaj! I łaskawie zajmij się swoim tyłkiem a nie moim! - Bo jak nam tu zaczniesz kichać i chrychać, to będziemy musieli cię zamknąć z Forfangiem. - Zaraz ciebie ktoś zamknie z Forfangiem, albo zarobisz wałkiem w łeb!

Nie zarobił tylko dlatego, że w tym momencie przywiało Olafa, który kręcąc głową z czymś na pograniczu rozbawienia oraz rezygnacji stwierdził, że zaraz zabraknie bombek na choinkę. Jak na potwierdzenie jego słów, dobiegł nas dźwięk tłukącej się ozdóbki i głośne 'UPS' Andersa.

- Zaraz tam któregoś z nich trzeba będzie powiesić – rzekł, co ja oczywiście spuentowałam tym, że miejsce bałwanów jest raczej w ogrodzie. Także znów wyszłam na wrednego, zielonego Grincha i jeszcze zostałam obsypana mąką.

Możecie sobie zatem wyobrazić, jak wyglądało – a raczej jak wciąż wygląda, bo byliśmy zbyt zmęczeni, żeby je choć odrobinę ogarnąć – to miejsce po kilku godzinach pracy. Tak z perspektywy czasu muszę chyba jednak stwierdzić, iż dobrze, że te dzieciaki zajęły się znęcaniem nad choinką a później odkurzaniem potłuczonych bombek, bo gdyby pomagali nam od początku, to śmiem wątpić, czy mielibyśmy gdzie przyrządzać kolejne posiłki.

Koniec końców, możemy chyba jednak ogłosić zwycięstwo.

Choinka dzielnie przetrwała tortury, a ja jako minimalistka, uważam, że ustrojona w połowę tego błyszczącego stafu prezentuje się nawet ładniej. Nie jestem tylko przekonana, czy właściciele podzielą moje zdanie.

W dodatku upiekliśmy z pięć ton ciast i ciastków o przeróżnych kształtach – bałwanków, choinków, gwiazdków, serduszków i innych takich – smakach i rodzajach. Nieważne, że taki Lindvik do tej pory ma pół gęby upaćkane różowym lukrem, a Håre od dwóch godzin marudzi, że go brzuch boli. No jak się zeżre pierdyliard gorących ciastek na proszku do pieczenia, to boli! Niestety Norwegowie nie umieją przewidzieć takich prostych zależności, miejmy więc nadzieję, że chociaż uczą się na błędach i na przyszłość dzieciak będzie wiedział, żeby nad sobą panować na widok słodkości.

Jedynym niewypałem okazała się migdałowo-makowa gwiazda, bo szanowny pan Sander Vossan Eriksen - zbyt zajęty lajkowaniem wszystkiego co możliwe na instagramie - nie zauważył, że już ktoś dodał miodu do masy i też dorzucił kilka łyżek, przez co wyszedł z tego jeden wielki ulepek. I to naszprycowany rodzynkami. FUJ!

Jak na sześciu facetów i jedną babę, która zazwyczaj w przedświątecznym pichceniu bardziej przeszkadza niż pomaga, chyba można uznać to za naprawdę duży sukces. Chociaż z takimi werdyktami może powinnam poczekać do efektów konsumpcji tychże wypieków. Poświętujemy, jak się nikt nie otruje. Plus taki, że te bardziej poważne posiłki dostaniemy od gospodarzy. Nam zostało jedynie upiec w wigilię szynkę i zrobić jakieś sałatki.

Jest więc spora szansa, że jutro o dwudziestej drugiej nie będziemy wyglądać jak banda zdechlaków.

- Nie wiem jak wy, ale ja się zbieram do łóżka – stwierdza Tom i z zupełnie nieznanych mi powodów jego łapy lądują na moich nogach. No dobra, wiem że uniemożliwiam mu wstanie z kanapy, ale można to było załatwić nieco inaczej. - Zabieraj te gołe nożyny. - Wypraszam sobie, mam zajefajne, puchate skarpety w pingwiny.

Vilberg idzie w jego ślady, dzieciarnia też się zaczyna zbierać, więc nagle zostajemy z Olafem sami. W dodatku jakiś pacan wyłączył światło, więc pada na nas jedynie lekka poświata z laptopa i choinkowych lampek.

Jest co najmniej dziwnie. Tylko brakuje, żeby mój komputer zapodał jakieś All I want for Christmas czy inne takie ckliwe badziewie.

- Pamiętam cię z moim pierwszych wygranych zawodów Pucharu Świata – mówi nagle chłopak, a mnie nieco zbija z tropu, bo raczej przywykłam do tego, że to ja kojarzę zawodników a nie oni mnie. A przecież ja zaledwie kilka godzin temu i to za pomocą listy startowej weekendowych zawodów odkryłam, jak on się w ogóle nazywa. - Wygraliśmy drużynówkę w Oslo i po grupowych zdjęciach wszyscy się rzucili do chłopaków a mnie, tak prawdę mówiąc, trochę zlali. Tylko ty podeszłaś, żeby mi pstryknąć fotkę... - Nie poryczę się, kurna nie poryczę się! - Aż ci chciałem te głupie kwiatki dać, ale zanim się zebrałem, to poleciałaś do Austriaków.

No cóż, bycie fanką Krafta zobowiązuje.

- Jestem za tym, żebyśmy powtórzyli to w tym sezonie. - Plotę, bo za cholerę nie wiem, co innego mogłabym powiedzieć. Nieważne, że moje szanse na przylot do Norolandii w marcu są równe zeru. Ze o drugiej części tego zadania już nie wspomnę. - I obiecuję poczekać na kwiatki, a nie latać za Stefanem – dodaję ze śmiechem. - Ale nie licz, że mnie chwycisz na te słodkie opowiastki, żebym ci jutro pomagała szorować kuchnię.

Najwyższy czas iść spać!

*****

Blech...